Redactie Sittard-Geleen

Geleen -
Door Harry Strijkers

Op een koude novemberdag, Allerheiligen 1940, ging een viertal oud-strijders een krans leggen op het graf van hun gesneuvelde vriend Hub Debie. Het waren Theo Geuzen, Lei Hermans, Sjeng Ronckaerts en Harrie Storcken. Een van deze mannen sprak toen de volgende woorden: “Wij moesten eigenlijk een monument oprichten voor hem, want hij heeft zijn jong leven voor ons vaderland en ook voor ons gegeven.” Reeds onder het oog van de vijand, werden gelden ingezameld voor dit doel. In stilte bracht het viertal een krans bij het graf van soldaat Debie. Op 10 mei 1941 droeg pastoor Leeskens in de parochiekerk een plechtige hoogmis op voor alle gesneuvelde militairen. Op het priesterkoor lag een militaire helm en een grote krans. De kerk was propvol en na de hoogmis werd er op het orgel het Wilhelmus gespeeld. Hierna trok men naar het kerkhof om op het graf van Hub Debie een krans te leggen. In 1942 volgde dezelfde plechtigheid, maar daags er na moest Sjeng Ronckaerts zich melden bij de Geleense hoofdinspecteur Claessens, die hem mededeelde dat deze herdenkingen niet meer mochten worden gehouden van de bezetter. In 1943 zijn vijf oud-strijders op 10 mei in alle stilte naar het kerkhof getrokken om op het graf van de gesneuvelde soldaat Hub Debie een krans te leggen. Daags erna was de krans verdwenen. Wie de dader is geweest weet men niet. In 1944 werden de gesneuvelden allen herdacht met een mis in de parochiekerk. Sjeng Ronckaerts had toen reeds moeten onderduiken en speelde een rol in het verzet in Noord-Brabant.

Na de bevrijding verenigden de oud strijders van Lindenheuvel zich en richten in 1945 de vereniging Oud strijders Vereniging Lindenheuvel' op. L. Smits werd de eerste voorzitter. Wegens verhuizing werd hij anderhalf jaar later opgevolgd door Math Salden. Nauwelijks was de vereniging van oud strijders een feit, of men begon de plannen uit te werken om te komen tot de oprichting van een oorlogsmonument, ter nagedachtenis van de gesneuvelde militairen. Meerdere militairen van Lindenheuvel waren in Japanse krijgsgevangenenkampen of tijdens de politionele acties in het voormalige Nederlands Indië gestorven. Toch was het na de oorlog niet gemakkelijk om het monument te krijgen. Burgemeester Damen van Geleen wilde in die tijd ook een oorlogsmonument oprichten, maar dan liever in het centrum van Geleen. Als de initiatiefnemers bij de gemeente aanklopten, kregen ze meer dan eens te horen dat er te weinig geld was voor hun monument. De oud-stijders hadden echter in wethouder Hartog een goede pleitbezorger gevonden bij het gemeentebestuur.
De idealisten bleven dus doorzetten. Er werd in 1946 een inzamelingsactie gehouden, die muzikaal omlijst werd door een rondtocht van het muziekkorps van de voormalige bewakingstroepen onder leiding van J. Guyken. In zeer korte tijd zamelden de oud strijders een bedrag in van 3200 gulden bij elkaar. Het monument kwam er dus. Een speciale monumentencom¬missie onder leiding van voorzitter Math Salden ging aan het werk om het gestelde doel te verwezenlijken. Commissielid J. van de Berg maakte zich zeer verdienstelijk bij de opbouw van het voetstuk voor ons monument.

Het voetstuk is ontworpen door Eugène Quanjel. Het beeld zelf is van de hand van de Jean Weerts. Het monument werd feestelijk onthuld op 29 augustus 1948, drie jaar naar het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het monument eerde de nagedachtenis van zeven mannen die tijdens de oorlog in Nederland of tijdens de politionele acties in het voormalige Nederlands Indië om het leven waren gekomen. Zij waren allen woonachtig in de wijk Lindenheuvel.
In de beginjaren van het monument, toen in het kamp tegenover het Stikstofbindingbedrijf van de Staatsmijnen nog Ambonezen woonden, waren de oudgedienden van het KNIL bij de herdenkingen vertegenwoordigd. De plechtigheden waren indrukwekkend en stijlvol. De erewacht van militairen, de vlaggen, de bruidjes, die de bloemen legden aan de voet van het monument. Verder de delegaties van verenigingen en andere officiële instanties. Ook altijd aanwezig waren de familieleden van de gesneuvelden, eveneens de muziekkorpsen die het Wilhelmus en het Limburgs volkslied speelden en het koor met het toepasselijke Beati Mortui. Nu worden alle slachtoffers afkomstig uit Geleen die zijn omgekomen tijdens de Tweede Wereldoorlog, in het verzet of tijdens de politionele acties in het voormalig Nederlands Indië herdacht. Op de gedenkplaat staan hun namen. Het oorlogsmonument in het Geleense centrum is nooit gekomen van de grond gekomen. Elk jaar wordt bij het monument de dodenherdenking door de oud strijders, oud- militairen, Stichting 4 mei en de gemeente gehouden.

Op het monument ziet men twee soldaten, de een is in elkaar gezakt, hij is dood. Het hoofd is naar de grond gericht. De andere soldaat met helm is zijn helper. Hij kijkt naar boven, naar de hemel. Hij wil aan God vragen om hen, die voor de vrijheid van ons land om het leven kwamen, te zegenen. De twee afgebeelde strijders waarschuwen ons allemaal voortdurend voor het zinloze oorlogsgeweld. De twee zijn de symbolen voor onze vrijheid. Het beeld is verder voorzien van de tekst ‘Gedenkt Hen. Zij Vielen Voor Ons.’ Het monument ofwel de beeldhouwer Jean Weerts wil ons, maar speciaal de jongeren die niets van de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt, zeggen: blijf de Lindenheuvelse jonge mannen, die voor onze vrijheid hun jonge leven gaven, herinneren. De twee afgebeelde strijders waarschuwen ons allemaal voortdurend voor het zinloze oorlogsgeweld; denk maar een aan de oorlogen in en buiten Europa. Die twee zijn de symbolen voor onze vrijheid.

Johannes Leonardus Weerts werd geboren in Craubeek bij Klimmen op 6 januari 1902 en overleed in Maastricht op 10 september 1966. Hij woonde en werkte achtereenvolgens in Heerlen, Roermond, Parijs en St. Pythou tot 1936, waarna hij zich in Maastricht vestigde. Hij volgde de Ambachtschool in Heerlen en begon als meubelmaker en maker van gebeeldhouwde meubelen. Hij werd leerling van Artison Thissen in Roermond, daarna ging hij naar Parijs en werkte in Frankrijk in verscheidene ateliers. Hij is bekend geworden als beeldhouwer van onder andere zijn kruiswegstaties. In de naburige kerk O.L. Vrouw van Altijddurende Bijstand hangen van zijn hand kruiswegstaties, die in de periode 1954 1955 zijn vervaardigd. Ook in België heeft hij verzetsmonumenten gemaakt. Het voor Lindenheuvel vervaardigde monument is bijzonder geslaagd en dit niet alleen om zijn zuivere uiterlijke lijnen maar vooral, ja misschien meer nog om zijn symbolische betekenis. Hier toont ons de beeldhouwer, de strijder, wiens strijd ten einde is, en het hoofd ter aarde neigt, en naast hem de helper, die zijn ogen ten hemel richt, om daar de zege af te smeken voor hem die van ons scheiden gaat.

Eugène Quanjel was een veelzijdig gedreven kunstenaar. Hij werd geboren in Heerlen op 18 december 1897. Hij woonde in Heerlen en werkte bij Staatsmijnen in Limburg als bouwkundige, waar hij in 1962 met pensioen ging. Quanjel was kunstschilder, beeldhouwer en architect. Hij schilderde in impressionistische trant landschappen, stadsgezichten, bloemen en andere onderwerpen. Hij ontwierp monumenten en bekwaamde zich ook in glasramen. Hij overleed, honderd jaar oud, in zijn geboorteplaats Heerlen op 12 maart 1998.


De rubriek ’Beelden in Geleen’ wordt samengesteld door een werkgroep van de stichting Museum en Expositie (MEG). De veertiendaagse serie laat het licht schijnen over monumenten van allerlei aard, zowel in het publiek domein als in openbare gebouwen. Lezers die suggesties hebben voor beelden waarvan zij vinden dat ze aandacht verdienen, kunnen zich wenden tot de voorzitter van de stichting MEG, Wiel Gielkens, tel. 4745795, en/of Harry Strijkers, coördinator van deze serie, tel. 4332930. Tot dusver zijn de volgende onderwerpen aan bod geweest: Oranjeboom, Glasmozaïek Mauritspark, Barbara, Wilhelmina, Ornamenten Paterskerk, Bokkenrijder, Maria icoon kerk Lindenheuvel, Aafgebrende Gaaskaetel, Jonas & de Walvis, St. Cornelius Augustinuskerk, Spelende kinderen, De Sjöt, Drie Kalkstenen Leerlingen Graaf Huyn College, Eligius, De Griekse Godinnen, het Bergmonster, het Staalplastiek en vandaag dus het Verzetsmonument.

Buchten - Zomaar een zomerse ochtend op het terras van freule Emma de la Montagne de la Barbou. De post brengt een brief van tante Liesje uit Australië die meldt naar Nederland te komen. Freule Emma krijgt graag bezoek, alleen liever niet van tante Liesje. Emma ziet zich nu namelijk genoodzaakt een man, een butler en een zoon aan te schaffen. En waar vind je die zo snel? Welja, ze komen gewoon langs, zoals het hoort. De mannen zover krijgen om het spelletje mee te spelen is één, ze ook nog in toom houden is twee. Emma krijgt het dan ook behoorlijk benauwd en is al snel de wanhoop nabij. Anna, haar dochter biedt uitkomst. Tante moet weg… heel ver en heel snel…

Aldus in grote lijnen de inhoud van het stuk ‘Wiezóa femielie?’ dat het Buchtens Wauwel Theater Blitz presenteert op de zaterdagen 3 en 10 november en zondag 11 november in het gemeenschapshuis. Aanvang is telkens om 20 muur; kaarten kunnen gereserveerd worden bij Mia Roebroek, Keerweg 68, tel. 4853447.

Buchten - Door Frans Dieteren

Het gezin van vader en moeder Bekker en de twee dochters Demy (8) en Megan (5), woonachtig aan de ‘Oude Baan’ in Buchten, geniet van de duivensport. De meisjes beschikken over een eigen duivenhokje. Vader Richard speelde in Nieuwegein, provincie Utrecht, vanaf dit hokje zijn duiven. Dat veranderde toen hij Natasja Kivit uit Geleen, tijdens een vacantie in Spanje, ontmoette. Natasja is de dochter van handbalcrack Piet Kivit, meervoudig internationaal. Natasja trad als handbalster in de voetsporen van haar vader. Zij speelde niet alleen in clubs van naam; zij was tevens ook meervoudig internationaal. Zij leeft met de duivensport van haar man en de kinderen mee. Aanvankelijk woonde het paar in Nieuwegein. Natasja verzorgde er de duiven bij afwezigheid van Richard. Na negen jaar werd gekozen voor een woonstek in Limburg en wel in Buchten. Daar staan inmiddels, behalve het ‘kinderhokje’, nog een drietal kleine hokken. Richard en zijn dochters zijn lid van de duivenclub ‘de Heidebloem’in Obbicht. De twee meisjes zijn jeugdlid en nemen als zodanig ook deel aan de jeugdcompetitie.

Het zijn geen gewone hulpjes van vader Richard Bekker maar echte ‘duivenmelkertjes”en sportieve concurrenten. Zij maken alle ups en downs mee. Op hun duivenhokje zaten in het begin van het vliegseizoen acht duiven. Twee kwamen van de reis niet meer thuis. De kneepjes van het vak, het vasthouden van een duif en het omgaan met de duiven brengt vader Richard hun bij. Hij noemt het ijverige leerlingen. “Ik moet alleen opletten dat Megan niet te royaal voert”. Voor het overige zijn zij ‘zelfstandig’ en beoefenen en beleven zij de duivensport als echte liefhebbers. Zij juichten met hun vader mee toen die bij het Samenspel ML’s 04 (Swentibold) de wedvlucht vanaf Dax won en treurden over het verlies van twee duiven van hun hokje. Ook op de basisschool ‘Avontuur’ in Buchten, praat Demy wel eens over duiven. Volgens ‘meester’ John heeft Demy toegezegd dat ze het volgend jaar een jong duif mee naar school neemt. Ze hield als voorbehoud : “Es ut maag van de pap”, zegt de klassenleraar.

Alle plaatsen - De gemeente Sittard-Geleen en de Rabobank hebben bekendgemaakt samen met MKB-Limburg een ondernemersprijs te zullen uitreiken. De bekendmaking vond plaats in het MECC in Maastricht, tijdens de Bedrijven Kontakt Dagen Limburg. Jac. Vroomen van MKB Westelijke Mijnstreek kreeg uit handen van wethouder Pieter Meekels van Sittard-Geleen (economie) en Marcel Jungbauer van de Rabobank een cheque van 10.000 euro. De gemeente en de Rabobank stellen dit bedrag samen (ieder de helft) beschikbaar. Sittard-Geleen, de Rabobank en MKB Limburg keren de ondernemersprijs medio volgend jaar uit.

,,We willen met deze prijs onze waardering tonen voor alle ondernemers in de gemeente,” aldus wethouder Meekels. ,,De ondernemers zijn de motor van onze lokale economie.” De gemeente en de bank doen samen met MKB Limburg mee aan het MKB-stedenprogramma. Dat stedenprogramma bestaat uit verschillende onderdelen, waaronder ‘Applaus voor de ondernemer’. De titel spreekt voor zich en richt zich mede op starters. “Daarom past het uitreiken van een prijs prima in dit initiatief,” zegt Marcel Jungbauer.
Jack Vroomen, de voorzitter van MKB-Limburg afdeling Westelijke Mijnstreek, toonde zich uitermate tevreden dat weer een initiatief uit het MKB-stedenprogramma is voortgekomen. “Eerst hadden we bijvoorbeeld al camerabeveiliging van bedrijvenparken, parkmanagement en de verbetering van de bewegwijzering van industrie- en bedrijventerreinen. Nu heeft ‘Applaus voor de ondernemer’ ook een concreet project dat precies aansluit op haar doelstelling.”

De gemeente Sittard-Geleen, Rabobank en MKB-Limburg gaan op basis van nog vast te stellen criteria de komende tijd op zoek naar het bedrijf of de ondernemer die de eerste ‘Applaus-prijs’ krijgt. Volgens wethouder Meekels zal innovatief jong ondernemerschap hoge ogen gooien. “Sittard-Geleen heeft veel vernieuwende bedrijven. Ook jonge bedrijven, starters bijvoorbeeld, zijn vaak heel vernieuwend bezig. Wellicht is een combinatie van beide een goede prijswinnaar.”
(Bron: MdK, gemeente Sittard-Geleen)

Sittard - De drumband van harmonie Sint Joseph is bij het bondsconcours van de Limburgse Bond van Tamboerkorpsen in Glanerbrook kampioen geworden in de 4e divisie. De drumband, waarvan meer dan de helft van de leden 11 jaar of zelfs nog jonger is, liet de concurrentie uit Hoensbroek en Reijmerstok achter zich en veroverde met 85,05 punten een fraaie eerste prijs met promotie. De titel is dus met vlag en wimpel bemachtigd. Zowel het concertwerk ‘The Atlantis Saga’ van Etiënne Houben als het marcherend werk 'Secco' van Jo Zinzen werd door de relatief jonge drumband naar volle tevredenheid van de jury uitgevoerd. Reden genoeg om de kampioenen in het zonnetje te zetten. Vrijdagavond om zeven uur gaat in het Jochem Erenshuis de receptie start.

Geleen -

Door Olga Steen

Het is weer Kinderboekenweek en het thema van dit jaar is Sub Rosa, oftewel ‘geheimen’. Voor veel basisscholen is het een mooie aanleiding om de kinderen eens extra lekker te maken voor een goed boek. Zo ook de openbare basisschool de Duizendpoot in Geleen. Daar hebben de kinderen van groep vier en vijf vorige week een wel heel spannende woensdagochtend beleefd. Want er was een echte schrijfster op bezoek. En niet de eerste de beste. Het was Bibi Dumon Tak, die dit jaar een Zilveren Griffel won met haar boek Bibi’s Bijzondere Beestenboek. Ze kon al net zo goed vertellen als dat ze kan schrijven en de kinderen hingen aan haar lippen. Over haar wel heel ondeugende hond, over de luiaard en de bijzondere hengelvis…

Het is woensdagochtend 5 oktober. In de klas van juf Manon is het rumoerig. Nu zijn zevenjarigen wel graag rumoerig natuurljk, maar deze ochtend is het drukker dan anders. De kinderen – en de juf- zijn in spannende afwachting van het bezoek van een echte schrijfster: Bibi Dumon Tak. Vorig jaar heeft ze het Boekenweekgeschenk Laika geschreven en de meeste kinderen hebben wel al wat van haar gelezen. De juf moet nog een half uurtje zien om te krijgen voordat Bibi komt, de trein heeft namelijk wat vertraging en de beroemdheid komt ietsje later. “Waarom is het eigenlijk belangrijk dat je goed leert lezen?”, vraagt de juf. Maikel weet het: “Als je dan een Engelse film op televisie kijkt, kun je de regels eronder lezen en dan weet je toch waar het over gaat.” Wessel heeft ook wel een idee. “Als je later groot bent, krijg je belangrijke brieven. Over hoeveel je moet betalen en zo. Als je niet kunt lezen, heb je een probleem.” Heel goed, volgens juf Manon. Maar ze wil benadrukken dat hoewel het natuurlijk van praktisch belang is dat je goed leert lezen, het ook gewoon heel leuk is om te lezen. “Ik lees elke avond. Gewoon voor mijn plezier. Dan leer je je fantasie te gebruiken. En terwijl je dan leest, maak je van het verhaal zelf een plaatje of een film in je hoofd. Net alsof je het zelf beleeft. Dan is lezen heel spannend of heel grappig.”

Manon Roomans legt verder uit waarom het zo belangrijk is dat lezen een belangrijke plek krijgt in het leven van een kind. “Het begint al bij heel jonge kinderen. Het voorlezen van boekjes aan baby's en peuters is goed om te taalontwikkeling te stimuleren. Ze raken gewend aan boeken, leren luisteren naar je stem en goed kijken naar plaatjes. Als kinderen zelf kunnen lezen is het aan te raden om vaak naar de bieb te gaan en hen zelf boeken laten uitkiezen, passend bij hun belevingswereld en leeftijd. Uiteraard wordt dit vanuit school gestimuleerd, maar dat is niet genoeg. Het is heel goed om elke dag in een boek te lezen, samen met een ouder of alleen. En kinderen vinden dat ook echt leuk. Dat blijkt wel uit een activiteit die wij hier in het kader van de Kinderboekenweek georganiseerd hebben: de voorleesrondes. Leerlingen van de groepen vijf tot en met acht gaan voorlezen uit een zelfgekozen boek in de lagere groepen. De kinderen waren zo enthousiast dat ze zich bijna allemaal hebben opgegeven. Grandioos. Daarnaast gaan ze deze week ook aan de slag met het begrip meervoudige intelligentie en het boekenweekthema Sub Rosa, geheimen. Zo kunnen kinderen die woordslim zijn een geheimschrift maken. Vind je zelf dat je beeldslim bent, dan ga je misschien een geheim in een fles maken of een mooie kaft van een prentenboek schilderen. Lichaamslim? Dan kun je iets uitbeelden met je lichaam. Natuurslim, denkslim, zelfslim en mensenslim komen ook nog aan bod. Heel verrassend, want de kinderen kiezen zelf wat bij hen past.”

Ook groep vijf wacht op de komst van Bibi Dumon Tak. Hoe goed kennen ze haar werk? “Vorig jaar hebben we in de klas van juf Manon ‘Laika, tussen de sterren’ gelezen”, vertelde Maud. “Het is heel grappig. Ze schrijft altijd over dieren. Dat vind ik zo leuk.” Cyrill heeft ‘Bezem’ gelezen. “Het gaat over een hondje dat is afgehaald uit het asiel. Hij doet precies wat ie wil. Hij moet van alles leren, maar daar heeft hij soms helemaal geen zin in. Echt heel leuk.”

En dan is het zo ver…met veel gejuich wordt Bibi Dumon Tak ontvangen en mag ze op een prachtige rozentroon gaan zitten. Ze krijgt ook nog een prachtige bos rozen omdat ze de Zilveren Griffel heeft gewonnen. Alles is in het thema van de Kinderboekenweek Sub Rosa. Bibi begint te vertellen over haar hond, haar harige wekker, die ze deze ochtend betrapte terwijl hij op de nieuwe bank lag. “Wat doe je daar nu mee?”, vraagt ze aan de kinderen. “Leg er een deken onder”, is de coulante oplossing van de kids. Zelf dacht Bibi meer aan prikkeldraad of natte dweilen. Nee toch! Vervolgens verklapt ze dat haar hond eigenlijk de hond Bezem is uit het gelijknamige boek. Maar het baasje van Bezem is in het verhaal kaal, dat is ze dus zelf niet, wil ze even benadrukken. De kinderen lachen zich rot om haar boeiende vertelkunst en haar expressieve mimiek. Nadat Bibi heeft voorgelezen uit Bezem, pakt ze het bijzondere beestenboek. “Alle dieren in dit boek kunnen iets heel bijzonders. Iets dat niemand anders kan. Wie kan een beest noemen?” Heel wat vingers gaan omhoog. De gekko! “Ja, die kan zo met haar ogen draaien. Maar dat kan ik ook” En Bibi geeft een fantastische impressie van een gekko. Ze leest een stukje voor over de luiaard. Heel leuk, maar het favoriete dier uit Bibi’s Bijzondere Beestenboek is voor de kinderen toch wel de hengelvis. “En die leeft echt”, benadrukt Bibi. “In de diepzee, waar het pikkedonker is. Hij heeft een lange spriet voor zijn hoofd, een soort hengeltje, en daar hangt een lichtje aan. Andere vissen denken dat het er lekker veilig is. Denk maar aan jezelf, als je in een donker bos bent en de weg niet meer weet. Als je dan ergens een licht ziet branden, loop je daar heel snel naar toe. Die visjes zwemmen dus naar dat lampje van de hengelvis en wat doet die dan? Hap! Zo komt de hengelvis aan zijn eten.”

De kinderen willen weten of Bibi Dumon Tak altijd al schrijfster heeft willen zijn en of ze ook zoveel van dieren houdt, omdat ze er altijd over schrijft. “Nee, vroeger wilde ik helemaal geen schrijfster worden, maar dierenarts. Omdat ik zo ontzettend gek van dieren was. En vogelkenner, dat wilde ik ook worden. Nu ben ik toch schrijfster en schrijf ik het liefst over dieren.” Bibi Dumon Tak groeide op met twee schildpadden, poes Minoes, een kom vol guppies, paarden, een pony en teckel Tara. Daarnaast was ze voortdurend bezig met het redden van zieke vogels en geld inzamelen voor dieren in gevaar, zoals de walvissen. Veel later, na een studie Nederlands en allerlei bijdragen aan tijdschriften en reisgidsen, schreef ze haar eerste echte eigen boek over dieren: Het koeienboek. Ze kreeg er meteen een Zilveren Griffel voor. Ook ‘Wat een circus’ is vooral zo mooi door de portretten van de dieren en hun verzorgers, net als Rondreis om de wereld, dat ze samen met Marleen Felius maakte. Daarna volgden Bezem en Bibi’s bijzondere beestenboek.

Grappig is Bibi’s antwoord op de vraag van Carlijn, waar haar naam vandaan komt. “Mijn achternaam komt van mijn vader, dat is een lang verhaal. Maar Bibi is door mijn broertje verzonnen. Toen ik geboren was, noemde mijn moeder mij Margaretha Anna. Nou ja. Ik had een broertje van twee jaar oud en die was niet zo erg slim. Hij kon helemaal geen Margaretha Anna zeggen en ook niet eens fatsoenlijk ‘baby’. Hij zei altijd Bibi. En zo ben ik dus aan mijn naam gekomen, door mijn domme broer. Ik ben wel heel blij met mijn broer, hoor, want Bibi is een lekker gemakkelijke naam.” De laatste vraag die de kinderen kunnen stellen, luidt: “Lees je zelf ook graag boeken?” Natuurlijk. Bibi verklapt dat ze wel duizend boeken heeft gelezen. En dat moeten de kinderen natuurlijk ook gaan doen. Bibi Dumon Tak geeft alle kinderen een handtekening op een mooie boekenlegger en moet dan weer verder, naar een andere basisschool in Valkenburg. De kinderen van de Duizendpoot blijven achter met een onuitwisbare indruk van een heel beroemde schrijfster en een heel bijzondere vrouw: Bibi Dumon Tak.

Alle plaatsen - Beroep: huisvrouw
Woonplaats: Geleen
Leeftijd: 44
Politieke partij: GroenLinks
Sinds wanneer in de politiek: 2006

Uitkeringsgerechtigden in de gemeente Sittard-Geleen zullen binnenkort moeten participeren in de maatschappij en ‘werk’ verrichten. Goed nieuws?

”Werk is een belangrijk item. Maar niet onderschat moet worden hoe belangrijk het andere werk zoals vrijwilligerswerk, mantelzorg of zorg voor kinderen is. GroenLinks wil bevorderen dat iedereen zijn of haar capaciteiten kan inzetten voor de samenleving en ter bevordering van het eigen welzijn. Het is goed nieuws om te lezen dat Sittard-Geleen ook voor tot nu toe kansloze uitkeringsgerechtigden een extra inspanning gaat doen. Voor mensen die jarenlang aangewezen zijn geweest op de bijstand is daarbij goede begeleiding naar betaalde arbeid voor nodig. Het plan om in dertig maanden stap voor stap toe te groeien naar kans op een baan is zeker de moeite waard. Er zijn echter mensen met zodanige gezondheidsproblemen, laaggeletterden of hoge leeftijd dat betaald werk er niet in zit. En dan is sociaal actief zijn zeker ook een nuttige bijdrage.”



In het kader van het generaal pardon is de gemeente verplicht om huisvesting te creëren voor de nieuwkomers. Weet u hoe het hiermee staat in Sittard-Geleen? Is de gemeente op de juiste weg of zijn bijvoorbeeld de wooncoöperaties er nog nauwelijks mee bezig.

”De asielzoekergezinnen die onder de pardonregeling vallen hebben extra zorg nodig. Veel van deze gezinnen hebben jarenlang in kleine ruimten in grote onzekerheid geleefd. Ze kampen vaak met fysieke en geestelijke gezondheidsklachten. In Sittard-Geleen zullen zo’n honderd mensen door het generaal pardon een verblijfsvergunning krijgen. We moeten ons voor deze nieuwkomers inzetten. Ze kunnen op termijn door arbeid veel voor onze samenleving betekenen. Huisvesting is daarbij zeker een belangrijk thema. De gemeente is daar samen met de woningbouwverenigingen mee aan de slag. GroenLinks zal kritisch volgen of de nieuwkomers ook hun verdiende woonplek krijgen. Bij nieuwbouwplannen zegt GroenLinks steeds: niet alleen dure koopwoningen bouwen, maar ook oog blijven houden voor betaalbare woningen voor mensen met een kleine beurs.”



Steeds meer starters en ouders met kinderen slagen er niet in hun rekening te betalen. Bent u bekend met dit probleem en is er een oorzaak en eventuele oplossing aan te wijzen?

”Sinds de invoering van de euro is alles duurder. En de eerste drie kabinetten Balkenende hebben ertoe bijgedragen dat mensen met een laag inkomen er netto op achteruit zijn gegaan. Hogere ziektekosten, minder huurtoeslag en duurdere kosten voor dagelijkse dingen. Ik ervaar in contacten met ouderen en gezinnen met kinderen dat er nog steeds stille armoede is. Gelukkig heeft de nieuwe regering meer oog voor de armoede. Staatssecretaris Aboutaleb geeft gemeenten nu meer ruimte om armoede te bestrijden. Onze GroenLinks wethouder is al maanden samen met alle betrokken mensen en instanties bezig om ons lokale armoedebeleid te versterken. In december komt dat plan in de gemeenteraad. GroenLinks zet zich in om armoede als sociaal onrecht te bestrijden.”



Stelling: ‘Het integratiebeleid voor jonge allochtonen in Sittard-Geleen is uitstekend op orde’. Bent u het hiermee eens of niet?

“Zover ik weet is er geen integratiebeleid voor jonge allochtonen, binnenkort komt er een jongerenbeleid dat bedoeld is voor alle jongeren. Het neemt niet weg dat ik van mening ben, dat er voor jonge allochtonen wel extra zorg in dat beleid kan worden opgenomen. De jongeren zijn weliswaar hier geboren en getogen, met medeleerlingen naar school gegaan, maar genoten thuis toch vaak een andere opvoeding. Er komt een nieuw beleid voor alle allochtonen op het gebied van participatie, integratie en tolerantie. Ik heb hier hoge verwachtingen van. Allochtone jongeren en hun gezinnen hebben zeker aanvullende aandacht nodig en de gemeente kan daarbij steun organiseren.”



Op veel plekken in het land zorgen vroegtijdige schoolverlaters voor problemen in allerlei facetten. Gelukkig geldt dit niet voor onze gemeente. Of toch?

”GroenLinks wil dat geen enkele jongere meer van school komt zonder startkwalificatie. Vroegtijdige schoolverlaters zonder diploma raken sneller in problemen en zorgen ook vaker voor overlast. Ook in Sittard-Geleen. Daarom is het goed dat wethouder Van Rijswijk met een actieplan bezig is onder de naam ‘Jong zijn in Sittard-Geleen’. Afgelopen maand is er met veel jongeren gesproken. In dat actieplan is een van de aandachtspunten om samen met de scholen vroegtijdig schoolverlaten te voorkomen. Praktijkonderwijs en leerwerk vormen kunnen voorkomen dat jongeren zonder voldoende bagage van school gaan.”



Wilt u voor de vele lezers van de rubriek Politiek Podium in de ‘glazen bol’ kijken en beknopt weergeven wat uw partij GroenLinks over pakweg vijf jaar voor Sittard-Geleen zal hebben betekend?

”Voor mij is GroenLinks een partij voor íedereen. Dat wil ik als raadslid ook uitdragen. Ik wil bevorderen dat GroenLinks herkenbaar en bereikbaar is voor iedereen. Mijn ervaring als allochtone vrouw zet ik in om juist participatie van deze doelgroep in de stad te bevorderen en ik hoop dat over vijf jaar daar ook resultaten van zichtbaar zijn. Nu GroenLinks een stevige positie heeft in de raad en het college kunnen we laten zien dat de leus ‘Sociaal, groen en tolerant’ ook in daden zichtbaar worden. Stappen zijn al gezet maar er is zeker ook nog veel te doen en daar wil ik graag mijn steentje aan bijdragen. De stad op orde, de burger centraal en iedereen telt mee.”

Alle plaatsen - Op 20 januari is voor de achtste keer de finale van het Kinger Vastelaovend Leedjesfestival. In welke stad dat gebeuren gaat is nog niet bekend. Op de woensdagen 14 en 21 november zijn de regionale voorronden, waarin de jonge deelnemers tot het uiterste van hun kunnen gaan om zich te kwalificeren voor de finale. Aan de finale doen elf inzendingen mee.
Alle kinderen van de basisscholen kunnen meedoen: met de hele klas, een groepje of solo. De liedjes moeten nieuw zijn, zowel de tekst als de melodie. Lukt het componeren niet alleen, dan mag je best hulp van deskundigen inroepen. Ook kun je via school bij de Stichting KVL om begeleiding vragen. Samen met het Huis voor de Kunsten heeft de stichting een lesbrief voor scholen samengesteld waarin staat hoe je een liedje kunt componeren. Van de finaleliedjes wordt een cd gemaakt. De Kinjerkraom maakt opnamen die op L1 worden uitgezonden.

Stuur het liedje vóór 26 oktober naar Angélique Verkennis-Heltzel, Chaineuxstraat 3, 6461 HX Kerkrade, email: angelique.heltzel@hetnet.nl. Website: www.kvl-limburg.nl De tekst liefst digitaal en een eenvoudige opname van de zang voor de begeleiding voor de live te zingen voorronde. De begeleiding mag bij de voorronde ook live zijn.

Alle plaatsen -
Meestal probeer ik mijn columns luchtig en vrolijk te houden. Dat gaat nu even niet. Toen ik Spikey kreeg, was hij een klein wit mormeltje met bruine vlekjes. Op zijn neusje zaten nog puppy roze vlekjes. Als typisch Engels Bulldogje was het een klein gedrongen rimpelventje. Ik zie hem nog voor me, uitglijdend op de laminaat, knabbelend op een zijkant van de kast en vrolijk rennend door de eerste sneeuw die hij zag.
Bijna vijf jaar geleden werd ik verliefd op dit mannetje met zijn platte snuit, menselijke bruine oogjes en rimpelneus. Hij leek best veel op een mens, niet alleen wat snurken betreft, maar ook wat scheten en boertjes laten betreft was hij in vele opzichten net zo volleerd als veel mensen.
Met Spikey maakte ik de afgelopen jaren heel wat mee. Ontelbare wandelingen, puppycursus om hem gehoorzaam te maken, talloze tripjes door de regen en hagel om hem zindelijk te maken.
Gooien met een stok, dat vond hij geweldig. Hij rende er dan enthousiast achter aan, vond hem meestal niet en soms wel terug, waarna hij de stok ter plekke in tweeën brak en triomfantelijk weer verder rende. Dat terug brengen van de stok heeft hij nooit helemaal begrepen. Als ik niet snel genoeg een stok voor hem vond, sprong hij gewoon in een struik en brak er eigenhandig een tak van af. Zo makkelijk was hij wel.
Spikey was geen lastige hond. Hij jankte niet gauw, en als hij het wel deed, wist je ook meteen dat er echt iets pijn deed. Hij at goed, dronk goed, luisterde goed. Hij ging heel relaxt door het leven, kon het met iedereen wel vinden. Hij liet zich rustig besnuffelen door langskomende viervoeters, zonder een kik te geven. Ook de katten waar Spikey in de loop der jaren mee samenwoonde, waren gek op hem. Hij werd door hen dankbaar gebruikt als warm kussentje om tegen aan te liggen. Spikey kreeg je niet gauw gek, of boos. Want een echte bulldog is de rust zelve. Daar kunnen veel mensen nog iets van leren tegenwoordig.
In de afgelopen vijf jaar heb ik geleerd hoe ontzettend je je kunt hechten aan zo’n diertje. Je kan hem al je verhalen vertellen, je hart bij hem uitstorten; hij houdt onvoorwaardelijk van je, heeft geduld met je, en behandelt je altijd met liefde en respect.
Het was dan ook een heel verdrietig moment, toen we hem afgelopen vrijdag hebben moeten laten inslapen. Spikey was de oude Spikey al een tijd niet meer. Hij was ziek, en niet zo’n beetje.
Hoe hard ik ook altijd geroepen heb dat ik een dier nooit zou laten lijden, toen het moment daar was dat ik de knoop door moest hakken, viel dat zwaarder dan ik ooit had gedacht.
In alle rust is Spikey in zijn mandje, op zijn dekentje ingeslapen. Hij snurkte nog twee keer heel diep, waarna hij rustig van ons heen ging. We zullen hem heel erg missen.

Sittard -

De komende weken hebben de winkeliers van Winkelcentrum Limbrichterveld een leuke actie voor hun klanten in petto. Iedereen kan zijn of haar geluk beproeven en kans maken op een van de meer dan honderd prijzen.
Tot en met zaterdag 3 november krijgt u in de deelnemende zaken (zie onderstaand) bij aankoop van een bepaald bedrag een waardebon. Per winkel verschilt het bedrag dat u moet besteden om een waardebon te ontvangen. Deze bon kunt u bij De Kaashoek inwisselen voor een kluissleutel waarmee u kunt proberen de kluis, die eveneens hier opgesteld staat, te kraken.
Iedere week zijn er ruim honderd prijzen te winnen met als hoofdprijs: 250 euro aan waardebonnen, vrij te besteden in het winkelcentrum. Doe mee en ‘kraak de kluis’.
De deelnemende winkeliers zijn: Broer Evers, Vita Mik, Tanoglu, De Kaashoek, Bibob, Eveline Mode, De Smulrol, Mestrom, Apotheek en C1000.

Alle plaatsen - De Dorpsraad zal de komende weken aandacht blijven vragen voor de totstandkoming van deze belangenbehartiging voor de kern Susteren. Na een eerdere oproep hebben zich voldoende kandidaten opgegeven om formeel een dorpsraad in Susteren te kunnen beginnen. Het is echter van groot belang dat deze in de breedte gesteund wordt door de inwoners. Daarom wil de initiatiefgroep graag haar doelstellingen uiteen zetten en met belangstellenden hierover van gedachten wisselen. Ook de kandidaten die zitting willen nemen in deze raad zijn aanwezig. De infoavonden worden gehouden op 19 november in café de Tunnelbar, Heidestraat 37 en op 26 november in de grote zaal van Zorgcentrum Vastrada, Kloosterstraat 47. Beide avonden beginnen om 19.30 uur. Meer informatie is ook te vinden op de website: www.dorpsraad-susteren.nl. Ook kan met contact opnemen met Martin Bloemendaal (. 4497453) of Ton Ory (4497195).

Alle plaatsen - De 15-jarige Gwen Kuijer uit Beek debuteert 17 oktober in het Philips Stadion te Eindhoven als ballenmeisje bij de EK kwalificatiewedstrijd Nederland - Slovenië. Zij maakt zich op voor dé voetbalwedstrijd van haar leven! Gwen behoort tot de 56 ballenjongens en –meisjes die zijn geselecteerd tijdens de officiële Nuon Ballenjongens (j/m) Selectiedag van 3 maart jl. in Zeist. Beek mag zich gelukkig prijzen met deze talentvolle inwoner. Ballenjongen (j/m) word je niet zomaar. Gwen mag vier supporters meenemen naar de wedstrijd en wordt daar als VIP onthaald. Zij krijgen eerst een rondleiding in het Philips Stadion. Zo zijn ze goed op de hoogte van wat er zich achter de schermen afspeelt. Ter voorbereiding op het echte werk volgt een intensieve voetbalclinic onder leiding van een echte VIP. Gedurende dit deel wordt Gwen klaargestoomd voor het echte werk later op de dag: Ballenjongen (j/m) zijn bij de wedstrijd Nederland – Slovenië, aftrap om 20.30 uur.

Alle plaatsen - De gemeente Schinnen telt relatief veel beeldende kunstenaars. Ze worden door de gemeente gekoesterd. Elke twee jaar organiseert de gemeente, in nauwe samenwerking met de Kunstadviescommissie, samen met de kunstenaars een Kunst- en Atelierroute. Ateliers gaan open, kunstenaars ontmoeten hun publiek en het publiek ontmoet zijn kunstenaars. Op 13 en 14 oktober zullen zevenentwintig in de gemeente Schinnen woonachtige beeldende kunstenaars op zeventien locaties hun werk aan het publiek tonen. In het gemeentehuis zijn een affiche met plattegrond en een kleurrijke brochure verkrijgbaar, ontworpen door de in Oirsbeek woonachtige grafisch vormgever Geert Setola. In de brochure staan de deelnemende kunstenaars en ateliers beschreven. Het is een handig hulpmiddel bij de voorbereiding en voor onderweg tussen de ateliers. De brochure kan ook gedownload worden via www.schinnen.nl bij ‘Evenementen – oktober’.

Born -
Schutterij St. Martinus houdt zondag 11 november een speelgoedbeurs in de Tiendschuur in Born. Hiertoe is men nog op zoek naar bruikbaar en compleet speelgoed. Als u spulletjes ter beschikking wilt stellen kunt u bellen met Brenda Theuns 4851952, e-mail btheuns@home.nl of met Louis Deuss 4852641/06-54 236 045 e-mail Louis.Deuss@Essent.nl om een afspraak te maken om e.e.a. bij u thuis te komen ophalen. De beurs duurt van 10 tot 14 uur. De opbrengst komt ten goede aan het uniformenfonds van de schutterij.

Alle plaatsen - Beroep: raadslid
Woonplaats: Sittard
Leeftijd: 66 jaar
Politieke partij: CDA
Sinds wanneer in de politiek: 1990


Vorig jaar sprak u van een ‘ontsiering en minachting van de historische binnenstad’ als reactie op de overdaad aan reclameborden in Sittard. Burgemeester en wethouders staan achter uw opinie en vinden dat het uitstallen van reclame in de binnenstad moet worden verboden. Is het verzakken van de nog ‘verse’ bestrating in de Steenweg niet veel erger?

”Wie praat er over erger? Het laatste had al eerder door het college moeten worden opgepakt door het zware vrachtverkeer in de binnensteden te mijden, zeker op de pas gerenoveerde Steenweg. We zien inmiddels op velerlei terreinen in de stad wat gedogen betekent. In de volksmond heet dat: het komt van kwaad tot erger en dat tot grote ergernis van heel veel inwoners. In andere historische steden in het land kunnen we zien hoe deze onderwerpen door stadsbesturen zijn opgepakt en lang niet altijd op voorhand met instemming van de winkeliers en het winkelend publiek. Ook ik ben mij daar terdege van bewust. Maar ik ben er zeker van dat we over een jaar of drie met z’n allen mogen constateren dat we er goed aan gedaan hebben. De insteek is immers om onze stad mooier en aantrekkelijker te maken voor het publiek en dat kan alleen door de stad schoon heel en veilig te maken.”


Het ontwerp van het gemeentewapen roept met name in Geleen veel weerstand op, Born komt er ook bekaaid van af, veel Sittardenaren vinden het ontwerp afschuwelijk. En wat vindt u?

Ook dit had al veel eerder afgehandeld moeten zijn. We hebben hier veel te lang mee gewacht en dat was niet nodig geweest. We moeten echter de zaak ook niet weer overdrijven. Iedere vereniging kan het oorspronkelijke wapen van de eigen gemeente van vóór de herindeling blijven gebruiken. Mijn persoonlijke mening? Over smaak valt niet te twisten.”


Wij begrijpen niets van de conclusie van onderzoeksbureau Trendbox: ons mooie Sittard-Geleen weet zich maar niet op de landelijke kaart te zetten. Sittard-Geleen heeft heel wat te bieden, maar blijft ‘de grote onbekende’ van de zevenentwintig grootste steden van het land. Hoe kan dit toch? Wat doen we verkeerd?

”Het wordt tijd dat, niet alleen het college en de raad, maar ook de inwoners beseffen dat de klok van de herindeling moeilijk is terug te draaien. Laten we in godsnaam niet alleen als raad maar ook als inwoners onze uiterste best doen iets van deze stad te maken. Wij hebben samen zoveel potentie, zoveel kansen, dat als wij die benutten de stad vanzelf op de kaart komt. Bovendien twijfel ik aan de uitkomst van bureau Trendbox. Hoe kan het dat andere bureaus met heel andere uitslagen naar voren komen omdat wij te boek staan als Sportstad als Onderwijsstad, de stad waar DSM en Sabic gevestigd is, de eerste grote stad waar een hightech ziekenhuis volgend jaar haar deuren opent enz. enz. Mijn twijfel over die uitslag is dus groot. Ik ben trots op mijn stad, werk daar dagelijks aan en draag dat overal uit.”


Het kabinet trekt miljoenen uit om wachtlijsten in de jeugdzorg weg te werken. Uit onderzoek blijkt dat het aantal kinderen dat al maanden wacht op hulpverlening blijft stijgen. Hoe zit het met dit item binnen onze gemeente?

”Het jeugd- en jongerenbeleid staat hoog op de agenda maar dat laat onverlet dat er altijd en overal jeugd is die het moeilijk heeft met ‘groter groeien’. Ook in onze stad. Ik ken de inhoud nog niet van de nieuwe nota jeugd- en jongerenbeleid. Wel kan ik u garanderen dat de jeugd altijd mijn volle aandacht heeft gehad en dat begint bij kleine kinderen. Genoeg speelruimte is door de jaren heen mijn motto geweest om kinderen bezig te houden en ze niet de verveling in te jagen want daar begint het meestal mee. Het geld dat aan de voorkant besteedt moet worden verdienen we aan de achterkant ruimschoots terug. U vraagt mij niet naar de 85 % van onze jeugd doet het hartstikke goed doet. Daar wordt jammer genoeg weinig over gepraat door de meeste mensen. Ook de media schrijft alleen maar over de 15% die het minder goed doen. Jammer, want ook dat zou het imago, zeker van onze stad, ten goede komen. Kijk eens naar ons verenigingsleven. Hoeveel jeugdigen per dag sporten, muziek maken, elkaar ontmoeten bij scoutingclubs en ga zo maar door. Als daar over geschreven werd zouden er nog meer mensen in Sittard-Geleen willen wonen want op dat gebied zijn wij een superrijke gemeente.
Wat de wachtlijsten betreft: ik ken geen exacte cijfers maar ik heb de stellige overtuiging dat het hier nog wel meevalt.”


De meeste winkellocaties in het ‘nieuwe’ Geleen zijn verhuurd, veel namen van de bedrijven die zich gaan vestigen zijn bekend. Stelling: ‘Met dit winkelaanbod zal menigeen die nu trouw in Sittard winkelt dit ‘uitje’ verruilen voor Geleen.’ Uw mening graag.

”Mijn mening is dat dat wel zal meevallen. Elk stadsdeel heeft haar eigen aantrekkingskracht en winkelaanbod. Voor mij telt: wat ik in Sittard niet kan krijgen ga ik in Geleen halen.”


Wilt u voor onze lezers in de ‘glazen bol’ kijken en beknopt weergeven wat uw partij CDA over pakweg vijf jaar voor Sittard-Geleen heeft betekend?

”Als ik kijk naar de ontwikkelingen van de centrumplannen dan heeft het CDA in de afgelopen jaren en ook nu nog heel veel betekend voor onze stad. Kijk naar de realisatie van de centrumplannen. Zoals ze nu worden uitgevoerd, zijn ze door het vorige college aangezet. Daarnaast zijn wij van oudsher een partij die het gezin hoog in het vaandel heeft en daardoor dus een heel sociale partij. Wat dat betreft heeft het CDA op sociaal gebied een grote voortrekkersrol vervuld waar het gaat om armoedebeleid, de Wet Werk en Bijstand, de huidige WMO die op stapel staat enz. Het was en is meestal het CDA die de moties en amendementen indient waar vervolgens de hele raad achter gaat staan. Dat is goed voor de stad en stemt ons tot tevredenheid.”