Redactie Sittard-Geleen

Born - Het DaCapo College en het Kasteelpark te Born hebben de afgelopen weken samen hard gewerkt aan een project waarin actief burgerschap, maatschappelijk bewustzijn en ondernemend leren hand in hand zijn gegaan. Onder de bezielende begeleiding van twee docenten technologie van het DaCapo College, en een medewerkster van het Kasteelpark Born mochten leerlingen van leerjaar 4 werken aan probleemgestuurde onderwijsopdrachten, waarbij de veranderende wensen van kasteelparkbezoekers en de daarmee veranderende eisen aan het park centraal stonden. Zo werden delen van een marketing en pr-campagne opgezet, de herinrichting van het picknickterrein onderzocht, een nieuw drinkwatersysteem voor de dieren ontworpen, ‘voelbakken’ bedacht, een nieuwe uilenkooi en zelfs menukaarthouders voor de horeca-afdeling ontworpen.

Zondag 7 oktober tussen 13 en 16 uur brengt een aantal leerlingen een activiteit ten uitvoer. In het kader van het thema ‘kinderboekenweek’ hebben leerlingen uit de sectoren techniek, zorg & welzijn en economie een speur/speltocht door het park uitgezet en worden er knutselactiviteiten verzorgd.

Het onderwijs is al jaren onderzoekende hoe leerlingen het best uit te dagen zijn tot actief, zelfstandig en zelfverantwoordelijk leren. De samenwerking tussen het DaCapo College en het Kasteelpark blijkt een uiterst geslaagde poging leerlingen competenties te laten opdoen in de omgeving van de school, waardoor de betrokkenheid met de leerstof en natuurlijk ook met de regioactualiteit vergroot wordt.
In november zullen de opdrachten van het project door de leerlingen gepresenteerd worden aan het management van het Kasteelpark. Wanneer alles volgens plan verloopt, zullen de bezoekers in de toekomst deze samenwerking vaker ervaren in de vorm van ontwerpen, voorstellen of activiteiten, want beide instanties zijn zeer zeker voornemens de samenwerking te continueren en uit te bouwen.

Born - Elk jaar houdt vastelaovesvereniging De Bessemebènjers een kènjer playbacksjoo. Op zondag 6 januari is de eerstvolgende editie. Alle kinderen van de basisschool, van groep 1 tot en met groep 8, mogen deelnemen. Heb je altijd al eens willen weten hoe het voelt op een podium te staan? Met rook- en lichteffecten en voor heel veel publiek? Wil je je favoriete artiest nadoen, kun je heel goed dansen of muziek maken? Om je op te geven kun je je opgeven bij Lei Kirkels, Städgen 6. Je kunt ook een mailtje sturen naar s.kirkels@planet.nl
Er kunnen maximaal twaalf groepen meedoen, dus reageer snel. Elk liedje kan maar één keer op het programma kan staan, de volgorde van aanmelding bepaalt wie mee kan doen.

Geleen - De soulsound van Miss Funky blijft vrienden maken, de band is verdraaid goed bezig. Zaterdagavond treedt de groep op in De Reünie. Dampende soul die swingt, dansen op het ritme van hartverwarmende hits ‘all away from the USA’. Tussen de optredens door neemt deejay Thais het muzikale heft in handen.

Geleen - Op advies van stedenbouwkundige Kees Rijnboutt heeft het college van B&W besloten het aantal woonlagen van het geplande appartementencomplex aan de Europalaan in Geleen-Zuid terug te brengen naar vijf. Het college komt hiermee tegemoet aan het uitdrukkelijk verzoek van de buurt en het Wijkplatform Geleen-Zuid

Het oorspronkelijk geplande complex bestond uit negen woonlagen. De gemeente had hier al enkele jaren geleden mee ingestemd. Voor de buurt was een gebouw van dergelijke hoogte niet acceptabel. Tijdens een druk bezochte informatiebijeenkomst in het voorjaar hebben zij hun bezwaren nogmaals naar voren gebracht. Rijnboutt is het met hen eens. “Er is stedenbouwkundig geen grond aanwezig voor zo’n hoog gebouw op die locatie. Het is veel te dominant in de omgeving”. Rijnboutt adviseert het aantal woonlagen te beperken tot vijf. Het college heeft besloten het advies van Rijnboutt op te volgen.

Marcel Mastenbroek, voorzitter van het Wijkplatform Geleen-Zuid, zegt verheugd te zijn met het resultaat. “Blijkbaar is de gemeente toch gevoelig voor gemotiveerde bezwaren van buurtbewoners. Jammer dat dit pas zo laat in het proces is gebeurd. Maar beter laat dan nooit”.
Volgens wethouder Ruud Guyt heeft de gemeente de signalen uit de buurt serieus genomen maar er kon ook niet voorbijgegaan worden aan een voorbereidingstraject van enkele jaren dat uiteindelijk heeft geleid tot het bekritiseerde plan. “Daarom hebben we gerenommeerd stedenbouwkundige Kees Rijnboutt gevraagd om ons nader te adviseren. Nu zijn advies er ligt, is het dan ook voor de hand liggend dat we dit opvolgen”.

Directeur Peter Hofland van Woonpunt, initiatiefnemer van het plan, respecteert de uitkomst, maar spreekt wel zijn verbazing uit over de gang van zaken. “Wij vertrouwden erop dat wij op basis van het oude plan aan de slag konden gaan. Er lag immers een overeenkomst met de gemeente. Bovendien was op advies van de toenmalige welstandscommissie een gebouw met negen lagen in het plan opgenomen. Dit was niet ons idee. Nadat in het voortraject bezwaren van buurtbewoners door de gemeente ongegrond waren verklaard, wordt er nu alsnog naar geluisterd. Ik heb daar begrip en waardering voor, maar ondertussen gebeurt er niets. Het plan bevat ook huisvesting voor verstandelijk gehandicapten van Stichting Pepijn en Paulus. Die zitten ook al jaren te wachten. Er moet nu dan ook snel een aangepast en breed gedragen plan komen.”

Sittard - Door Maurice Gorissen

Sjtadskapel ’t Trumke en ’t Tröötje viert zaterdag het 3 x 11 jaar bestaansfeest in clublokaal De Limbourg. In oktober 1974, midden in de glorietijden van de studentensociëteiten, concludeerden enkele leden van de studentenvereniging Sanctus Petrus alias ’t Kelderke aan de Rijksweg-Zuid dat het tijd was voor een nieuwe zaate hermenie in Sittard. De oprichting van ’t Trumke en ’t Tröötje was een feit. Twee leden van het eerste uur, Martin Pfeifer en Wim Clerx, zijn nog steeds enthousiast lid van de kapel en worden zaterdag uiteraard gehuldigd.

Voor de leden van de kapel is muziek vanaf het prille begin meer dan een bindende factor geweest. Het heeft meer een symbolische betekenis gekregen, variërend van vriendschap tot sociale betrokkenheid en van plezier tot de drang altijd iets extra’s te kunnen bieden. Tijdens veel activiteiten geven de muzikanten acte de présence. Bijvoorbeeld de carnavalsoptochten en zittingen, het tröötekonkoer en de revues, de wijnfeesten in Winningen aan de Mosel, maar ook jarenlang als het huisorkest van Fortuna Sittard en handbalvereniging Sittardia. Bij de huldiging van wereldkampioen Rens Blom strooiden ze muzikale klanken tussen de duizenden feestvierders.

Hoe gezellig muziek bij feestelijke gelegenheden klinkt en hoe goed het publiek zich dan ook amuseert, het is in de meeste gevallen alleen de herinnering die voortleeft. Niet echter bij het 2 x 11 jaar bestaansjubileum van de vriendenclub. Via een succesvolle (sponsor)actie en dankzij de medewerking van veel inwoners lukte het de kapel aan de Sittardse bevolking een blijvend aandenken aan dit heuglijke feit te schenken. In de Paardestraat, voor de winkel Claar, prijkt het standbeeld ‘Tröötemènkes’ met de trompettist en de trommelaar. Het is een hommage aan alle Zittesje kapelkes.

Vraag in Sittard naar een associatie met de muziekkapel en menigeen noemt nog altijd spontaan het auw mènkesbal. In totaal drieëntwintig edities van deze tegenhanger van het auw wieverbal zijn georganiseerd. Dit evenement is vervangen door een veel groter. En hoewel er pas vier edities van de opvolger ’t Kanon van ’t Balkon zijn geweest, geniet ook dit feest overal grote bekendheid. Opmerkelijk is dat de grootste inbreng afkomstig is van lokaal talent. T&T wordt door velen geroemd om de creatieve bijdragen aan de Zittesje vastelaovend en werd zelfs in 2004 door heel Limburg gekozen tot beste zaate hermenie van provincie van dat jaar. Als winnaar had de kapel het voorrecht de kampioenschappen een jaar later zelf te mogen organiseren. Dat groeide uit tot een onvergetelijk vier dagen durend feest met de wereldberoemde Gigi d’Agostino dj-set, Rowwen Hèze, het ludieke titelgevecht van de hermeniekes uit alle delen van Limburg en niet te vergeten de geslaagde jeugdmiddag die in het teken stond van ‘Zèng mit dien idool’. Opnieuw bewees de kapel over voortreffelijk organisatietalent te beschikken.

Misschien wel de minst bekende, maar mogelijk zelfs dé activiteit waar de meeste leden, beschermheer Harie Fiddelers in het bijzonder, de warmste gevoelens bij hebben, is de carnavalsavond voor gehandicapten uit Zuid-Limburg. Op de woensdag voor vastelaovend hebben al zesentwintig vrolijke edities plaatsgevonden. Honderden gehandicapten vermaken zich tijdens het feest met artiesten waaronder uiteraard de sjtadskapel zelf. Vooral vanwege het vervoer met personenbusjes kost de deze activiteit handenvol geld. Om deze reden vraagt de kapel iedereen die zaterdag tussen 19.30 en 21 uur de receptie bezoekt om een bijdrage voor de instandhouding van het spektakel dat de gehandicapten op de woensdag vóór vastelaovend vieren. Na afloop van de receptie is een gratis toegankelijke feestavond vol verrassingen.
Mensen die het feest in De Limbourg aan de Markt om welke reden dan ook niet bezoeken, maar wel een donatie voor dit goede doel wensen te storten, kunnen dat doen op rekeningnummer 57.81.27.865 t.n.v. Sjtadskapel ’t Trumke en ’t Tröötje o.v.v. gehandicapten.

Alle plaatsen - In het stadsarchief Sittard-Geleen worden de archieven beheerd van de gemeente Sittard-Geleen en haar voorgangers en van de gemeenten Stein en Beek en hun voorgangers. Het archief van de gemeente Schinnen en haar voorgangers zal in januari worden overgedragen. Het stadsarchief is gevestigd in de monumentale voorburcht van kasteel Born. Er vinden op 13 oktober – de open archievendag – van 11 tot 16 uur activiteiten waaronder lezingen plaats die veelal te maken hebben met wonen in de twintigste eeuw. Daarnaast wordt de meest recente aanwinst getoond: het archief van de in 1951 overleden troubadour Jo Erens.

Om 11 uur opent wethouder Berry van Rijswijk het programma en is de overdracht aan het stadsarchief van het archief van Jo Erens door de erven Erens plaats. In een vitrine wordt een deel van het materiaal getoond, waaronder zijn gouden (78-toeren)plaat. Er is beeldmateriaal te zien en er klinken liedjes van Jochem.
Onder de titel ‘Jos Wielders, een locale architect van nationale allure’ houdt Peter Vossen een rijk geïllustreerde lezing worden gehouden. Hierin komt de grote betekenis van de Sittardse architect Jos Wielders (1883-1949) aan bod aan de hand van een tour d'horizon langs zijn werken (woonhuizen, villa's, scholen, kerken en andere gebouwen), in de context van de landelijke bouwstijlontwikkelingen in de eerste helft van de twintigste eeuw. ‘Een wereld van verschil, woontoestanden en wantoestanden honderd jaar geleden’ is de titel van de lezing door Peer Boselie. Aan de hand van een powerpointpresentatie en een originele archiefstukken geeft hij een blik in de zorgelijke toestanden die er heersten in het eerste kwart van de twintigste eeuw in wat zich toen ontwikkelde tot de Westelijke Mijnstreek. Onder de titel ‘Wie ’t awd Sjtadhoes en Klein Venetië verdwene oet Zitterd’ verzorgt Peter Schulpen een lezing over de geruchtmakende geschiedenis van de sanering van de Sittardse binnenstad tijdens de jaren 1936-1971

Aansluitend bij het thema worden in de studiezaal archiefstukken worden getoond die te maken hebben met wonen door de eeuwen heen, waarbij het thema wederopbouw (na WO II) een belangrijke rol zal spelen. In de studiezaal kan kennis worden gemaakt met Limburgs meest uitgebreide beeldbank. Er zijn mensen aanwezig die informatie geven over hoe een goede stamboom kan worden uitgezocht.

Geleen -
Door Harry Strijkers

Op een koude novemberdag, Allerheiligen 1940, ging een viertal oud-strijders een krans leggen op het graf van hun gesneuvelde vriend Hub Debie. Het waren Theo Geuzen, Lei Hermans, Sjeng Ronckaerts en Harrie Storcken. Een van deze mannen sprak toen de volgende woorden: “Wij moesten eigenlijk een monument oprichten voor hem, want hij heeft zijn jong leven voor ons vaderland en ook voor ons gegeven.” Reeds onder het oog van de vijand, werden gelden ingezameld voor dit doel. In stilte bracht het viertal een krans bij het graf van soldaat Debie. Op 10 mei 1941 droeg pastoor Leeskens in de parochiekerk een plechtige hoogmis op voor alle gesneuvelde militairen. Op het priesterkoor lag een militaire helm en een grote krans. De kerk was propvol en na de hoogmis werd er op het orgel het Wilhelmus gespeeld. Hierna trok men naar het kerkhof om op het graf van Hub Debie een krans te leggen. In 1942 volgde dezelfde plechtigheid, maar daags er na moest Sjeng Ronckaerts zich melden bij de Geleense hoofdinspecteur Claessens, die hem mededeelde dat deze herdenkingen niet meer mochten worden gehouden van de bezetter. In 1943 zijn vijf oud-strijders op 10 mei in alle stilte naar het kerkhof getrokken om op het graf van de gesneuvelde soldaat Hub Debie een krans te leggen. Daags erna was de krans verdwenen. Wie de dader is geweest weet men niet. In 1944 werden de gesneuvelden allen herdacht met een mis in de parochiekerk. Sjeng Ronckaerts had toen reeds moeten onderduiken en speelde een rol in het verzet in Noord-Brabant.

Na de bevrijding verenigden de oud strijders van Lindenheuvel zich en richten in 1945 de vereniging Oud strijders Vereniging Lindenheuvel' op. L. Smits werd de eerste voorzitter. Wegens verhuizing werd hij anderhalf jaar later opgevolgd door Math Salden. Nauwelijks was de vereniging van oud strijders een feit, of men begon de plannen uit te werken om te komen tot de oprichting van een oorlogsmonument, ter nagedachtenis van de gesneuvelde militairen. Meerdere militairen van Lindenheuvel waren in Japanse krijgsgevangenenkampen of tijdens de politionele acties in het voormalige Nederlands Indië gestorven. Toch was het na de oorlog niet gemakkelijk om het monument te krijgen. Burgemeester Damen van Geleen wilde in die tijd ook een oorlogsmonument oprichten, maar dan liever in het centrum van Geleen. Als de initiatiefnemers bij de gemeente aanklopten, kregen ze meer dan eens te horen dat er te weinig geld was voor hun monument. De oud-stijders hadden echter in wethouder Hartog een goede pleitbezorger gevonden bij het gemeentebestuur.
De idealisten bleven dus doorzetten. Er werd in 1946 een inzamelingsactie gehouden, die muzikaal omlijst werd door een rondtocht van het muziekkorps van de voormalige bewakingstroepen onder leiding van J. Guyken. In zeer korte tijd zamelden de oud strijders een bedrag in van 3200 gulden bij elkaar. Het monument kwam er dus. Een speciale monumentencom¬missie onder leiding van voorzitter Math Salden ging aan het werk om het gestelde doel te verwezenlijken. Commissielid J. van de Berg maakte zich zeer verdienstelijk bij de opbouw van het voetstuk voor ons monument.

Het voetstuk is ontworpen door Eugène Quanjel. Het beeld zelf is van de hand van de Jean Weerts. Het monument werd feestelijk onthuld op 29 augustus 1948, drie jaar naar het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het monument eerde de nagedachtenis van zeven mannen die tijdens de oorlog in Nederland of tijdens de politionele acties in het voormalige Nederlands Indië om het leven waren gekomen. Zij waren allen woonachtig in de wijk Lindenheuvel.
In de beginjaren van het monument, toen in het kamp tegenover het Stikstofbindingbedrijf van de Staatsmijnen nog Ambonezen woonden, waren de oudgedienden van het KNIL bij de herdenkingen vertegenwoordigd. De plechtigheden waren indrukwekkend en stijlvol. De erewacht van militairen, de vlaggen, de bruidjes, die de bloemen legden aan de voet van het monument. Verder de delegaties van verenigingen en andere officiële instanties. Ook altijd aanwezig waren de familieleden van de gesneuvelden, eveneens de muziekkorpsen die het Wilhelmus en het Limburgs volkslied speelden en het koor met het toepasselijke Beati Mortui. Nu worden alle slachtoffers afkomstig uit Geleen die zijn omgekomen tijdens de Tweede Wereldoorlog, in het verzet of tijdens de politionele acties in het voormalig Nederlands Indië herdacht. Op de gedenkplaat staan hun namen. Het oorlogsmonument in het Geleense centrum is nooit gekomen van de grond gekomen. Elk jaar wordt bij het monument de dodenherdenking door de oud strijders, oud- militairen, Stichting 4 mei en de gemeente gehouden.

Op het monument ziet men twee soldaten, de een is in elkaar gezakt, hij is dood. Het hoofd is naar de grond gericht. De andere soldaat met helm is zijn helper. Hij kijkt naar boven, naar de hemel. Hij wil aan God vragen om hen, die voor de vrijheid van ons land om het leven kwamen, te zegenen. De twee afgebeelde strijders waarschuwen ons allemaal voortdurend voor het zinloze oorlogsgeweld. De twee zijn de symbolen voor onze vrijheid. Het beeld is verder voorzien van de tekst ‘Gedenkt Hen. Zij Vielen Voor Ons.’ Het monument ofwel de beeldhouwer Jean Weerts wil ons, maar speciaal de jongeren die niets van de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt, zeggen: blijf de Lindenheuvelse jonge mannen, die voor onze vrijheid hun jonge leven gaven, herinneren. De twee afgebeelde strijders waarschuwen ons allemaal voortdurend voor het zinloze oorlogsgeweld; denk maar een aan de oorlogen in en buiten Europa. Die twee zijn de symbolen voor onze vrijheid.

Johannes Leonardus Weerts werd geboren in Craubeek bij Klimmen op 6 januari 1902 en overleed in Maastricht op 10 september 1966. Hij woonde en werkte achtereenvolgens in Heerlen, Roermond, Parijs en St. Pythou tot 1936, waarna hij zich in Maastricht vestigde. Hij volgde de Ambachtschool in Heerlen en begon als meubelmaker en maker van gebeeldhouwde meubelen. Hij werd leerling van Artison Thissen in Roermond, daarna ging hij naar Parijs en werkte in Frankrijk in verscheidene ateliers. Hij is bekend geworden als beeldhouwer van onder andere zijn kruiswegstaties. In de naburige kerk O.L. Vrouw van Altijddurende Bijstand hangen van zijn hand kruiswegstaties, die in de periode 1954 1955 zijn vervaardigd. Ook in België heeft hij verzetsmonumenten gemaakt. Het voor Lindenheuvel vervaardigde monument is bijzonder geslaagd en dit niet alleen om zijn zuivere uiterlijke lijnen maar vooral, ja misschien meer nog om zijn symbolische betekenis. Hier toont ons de beeldhouwer, de strijder, wiens strijd ten einde is, en het hoofd ter aarde neigt, en naast hem de helper, die zijn ogen ten hemel richt, om daar de zege af te smeken voor hem die van ons scheiden gaat.

Eugène Quanjel was een veelzijdig gedreven kunstenaar. Hij werd geboren in Heerlen op 18 december 1897. Hij woonde in Heerlen en werkte bij Staatsmijnen in Limburg als bouwkundige, waar hij in 1962 met pensioen ging. Quanjel was kunstschilder, beeldhouwer en architect. Hij schilderde in impressionistische trant landschappen, stadsgezichten, bloemen en andere onderwerpen. Hij ontwierp monumenten en bekwaamde zich ook in glasramen. Hij overleed, honderd jaar oud, in zijn geboorteplaats Heerlen op 12 maart 1998.


De rubriek ’Beelden in Geleen’ wordt samengesteld door een werkgroep van de stichting Museum en Expositie (MEG). De veertiendaagse serie laat het licht schijnen over monumenten van allerlei aard, zowel in het publiek domein als in openbare gebouwen. Lezers die suggesties hebben voor beelden waarvan zij vinden dat ze aandacht verdienen, kunnen zich wenden tot de voorzitter van de stichting MEG, Wiel Gielkens, tel. 4745795, en/of Harry Strijkers, coördinator van deze serie, tel. 4332930. Tot dusver zijn de volgende onderwerpen aan bod geweest: Oranjeboom, Glasmozaïek Mauritspark, Barbara, Wilhelmina, Ornamenten Paterskerk, Bokkenrijder, Maria icoon kerk Lindenheuvel, Aafgebrende Gaaskaetel, Jonas & de Walvis, St. Cornelius Augustinuskerk, Spelende kinderen, De Sjöt, Drie Kalkstenen Leerlingen Graaf Huyn College, Eligius, De Griekse Godinnen, het Bergmonster, het Staalplastiek en vandaag dus het Verzetsmonument.

Buchten - Zomaar een zomerse ochtend op het terras van freule Emma de la Montagne de la Barbou. De post brengt een brief van tante Liesje uit Australië die meldt naar Nederland te komen. Freule Emma krijgt graag bezoek, alleen liever niet van tante Liesje. Emma ziet zich nu namelijk genoodzaakt een man, een butler en een zoon aan te schaffen. En waar vind je die zo snel? Welja, ze komen gewoon langs, zoals het hoort. De mannen zover krijgen om het spelletje mee te spelen is één, ze ook nog in toom houden is twee. Emma krijgt het dan ook behoorlijk benauwd en is al snel de wanhoop nabij. Anna, haar dochter biedt uitkomst. Tante moet weg… heel ver en heel snel…

Aldus in grote lijnen de inhoud van het stuk ‘Wiezóa femielie?’ dat het Buchtens Wauwel Theater Blitz presenteert op de zaterdagen 3 en 10 november en zondag 11 november in het gemeenschapshuis. Aanvang is telkens om 20 muur; kaarten kunnen gereserveerd worden bij Mia Roebroek, Keerweg 68, tel. 4853447.

Buchten - Door Frans Dieteren

Het gezin van vader en moeder Bekker en de twee dochters Demy (8) en Megan (5), woonachtig aan de ‘Oude Baan’ in Buchten, geniet van de duivensport. De meisjes beschikken over een eigen duivenhokje. Vader Richard speelde in Nieuwegein, provincie Utrecht, vanaf dit hokje zijn duiven. Dat veranderde toen hij Natasja Kivit uit Geleen, tijdens een vacantie in Spanje, ontmoette. Natasja is de dochter van handbalcrack Piet Kivit, meervoudig internationaal. Natasja trad als handbalster in de voetsporen van haar vader. Zij speelde niet alleen in clubs van naam; zij was tevens ook meervoudig internationaal. Zij leeft met de duivensport van haar man en de kinderen mee. Aanvankelijk woonde het paar in Nieuwegein. Natasja verzorgde er de duiven bij afwezigheid van Richard. Na negen jaar werd gekozen voor een woonstek in Limburg en wel in Buchten. Daar staan inmiddels, behalve het ‘kinderhokje’, nog een drietal kleine hokken. Richard en zijn dochters zijn lid van de duivenclub ‘de Heidebloem’in Obbicht. De twee meisjes zijn jeugdlid en nemen als zodanig ook deel aan de jeugdcompetitie.

Het zijn geen gewone hulpjes van vader Richard Bekker maar echte ‘duivenmelkertjes”en sportieve concurrenten. Zij maken alle ups en downs mee. Op hun duivenhokje zaten in het begin van het vliegseizoen acht duiven. Twee kwamen van de reis niet meer thuis. De kneepjes van het vak, het vasthouden van een duif en het omgaan met de duiven brengt vader Richard hun bij. Hij noemt het ijverige leerlingen. “Ik moet alleen opletten dat Megan niet te royaal voert”. Voor het overige zijn zij ‘zelfstandig’ en beoefenen en beleven zij de duivensport als echte liefhebbers. Zij juichten met hun vader mee toen die bij het Samenspel ML’s 04 (Swentibold) de wedvlucht vanaf Dax won en treurden over het verlies van twee duiven van hun hokje. Ook op de basisschool ‘Avontuur’ in Buchten, praat Demy wel eens over duiven. Volgens ‘meester’ John heeft Demy toegezegd dat ze het volgend jaar een jong duif mee naar school neemt. Ze hield als voorbehoud : “Es ut maag van de pap”, zegt de klassenleraar.

Alle plaatsen - De gemeente Sittard-Geleen en de Rabobank hebben bekendgemaakt samen met MKB-Limburg een ondernemersprijs te zullen uitreiken. De bekendmaking vond plaats in het MECC in Maastricht, tijdens de Bedrijven Kontakt Dagen Limburg. Jac. Vroomen van MKB Westelijke Mijnstreek kreeg uit handen van wethouder Pieter Meekels van Sittard-Geleen (economie) en Marcel Jungbauer van de Rabobank een cheque van 10.000 euro. De gemeente en de Rabobank stellen dit bedrag samen (ieder de helft) beschikbaar. Sittard-Geleen, de Rabobank en MKB Limburg keren de ondernemersprijs medio volgend jaar uit.

,,We willen met deze prijs onze waardering tonen voor alle ondernemers in de gemeente,” aldus wethouder Meekels. ,,De ondernemers zijn de motor van onze lokale economie.” De gemeente en de bank doen samen met MKB Limburg mee aan het MKB-stedenprogramma. Dat stedenprogramma bestaat uit verschillende onderdelen, waaronder ‘Applaus voor de ondernemer’. De titel spreekt voor zich en richt zich mede op starters. “Daarom past het uitreiken van een prijs prima in dit initiatief,” zegt Marcel Jungbauer.
Jack Vroomen, de voorzitter van MKB-Limburg afdeling Westelijke Mijnstreek, toonde zich uitermate tevreden dat weer een initiatief uit het MKB-stedenprogramma is voortgekomen. “Eerst hadden we bijvoorbeeld al camerabeveiliging van bedrijvenparken, parkmanagement en de verbetering van de bewegwijzering van industrie- en bedrijventerreinen. Nu heeft ‘Applaus voor de ondernemer’ ook een concreet project dat precies aansluit op haar doelstelling.”

De gemeente Sittard-Geleen, Rabobank en MKB-Limburg gaan op basis van nog vast te stellen criteria de komende tijd op zoek naar het bedrijf of de ondernemer die de eerste ‘Applaus-prijs’ krijgt. Volgens wethouder Meekels zal innovatief jong ondernemerschap hoge ogen gooien. “Sittard-Geleen heeft veel vernieuwende bedrijven. Ook jonge bedrijven, starters bijvoorbeeld, zijn vaak heel vernieuwend bezig. Wellicht is een combinatie van beide een goede prijswinnaar.”
(Bron: MdK, gemeente Sittard-Geleen)

Sittard - De drumband van harmonie Sint Joseph is bij het bondsconcours van de Limburgse Bond van Tamboerkorpsen in Glanerbrook kampioen geworden in de 4e divisie. De drumband, waarvan meer dan de helft van de leden 11 jaar of zelfs nog jonger is, liet de concurrentie uit Hoensbroek en Reijmerstok achter zich en veroverde met 85,05 punten een fraaie eerste prijs met promotie. De titel is dus met vlag en wimpel bemachtigd. Zowel het concertwerk ‘The Atlantis Saga’ van Etiënne Houben als het marcherend werk 'Secco' van Jo Zinzen werd door de relatief jonge drumband naar volle tevredenheid van de jury uitgevoerd. Reden genoeg om de kampioenen in het zonnetje te zetten. Vrijdagavond om zeven uur gaat in het Jochem Erenshuis de receptie start.

Geleen -

Door Olga Steen

Het is weer Kinderboekenweek en het thema van dit jaar is Sub Rosa, oftewel ‘geheimen’. Voor veel basisscholen is het een mooie aanleiding om de kinderen eens extra lekker te maken voor een goed boek. Zo ook de openbare basisschool de Duizendpoot in Geleen. Daar hebben de kinderen van groep vier en vijf vorige week een wel heel spannende woensdagochtend beleefd. Want er was een echte schrijfster op bezoek. En niet de eerste de beste. Het was Bibi Dumon Tak, die dit jaar een Zilveren Griffel won met haar boek Bibi’s Bijzondere Beestenboek. Ze kon al net zo goed vertellen als dat ze kan schrijven en de kinderen hingen aan haar lippen. Over haar wel heel ondeugende hond, over de luiaard en de bijzondere hengelvis…

Het is woensdagochtend 5 oktober. In de klas van juf Manon is het rumoerig. Nu zijn zevenjarigen wel graag rumoerig natuurljk, maar deze ochtend is het drukker dan anders. De kinderen – en de juf- zijn in spannende afwachting van het bezoek van een echte schrijfster: Bibi Dumon Tak. Vorig jaar heeft ze het Boekenweekgeschenk Laika geschreven en de meeste kinderen hebben wel al wat van haar gelezen. De juf moet nog een half uurtje zien om te krijgen voordat Bibi komt, de trein heeft namelijk wat vertraging en de beroemdheid komt ietsje later. “Waarom is het eigenlijk belangrijk dat je goed leert lezen?”, vraagt de juf. Maikel weet het: “Als je dan een Engelse film op televisie kijkt, kun je de regels eronder lezen en dan weet je toch waar het over gaat.” Wessel heeft ook wel een idee. “Als je later groot bent, krijg je belangrijke brieven. Over hoeveel je moet betalen en zo. Als je niet kunt lezen, heb je een probleem.” Heel goed, volgens juf Manon. Maar ze wil benadrukken dat hoewel het natuurlijk van praktisch belang is dat je goed leert lezen, het ook gewoon heel leuk is om te lezen. “Ik lees elke avond. Gewoon voor mijn plezier. Dan leer je je fantasie te gebruiken. En terwijl je dan leest, maak je van het verhaal zelf een plaatje of een film in je hoofd. Net alsof je het zelf beleeft. Dan is lezen heel spannend of heel grappig.”

Manon Roomans legt verder uit waarom het zo belangrijk is dat lezen een belangrijke plek krijgt in het leven van een kind. “Het begint al bij heel jonge kinderen. Het voorlezen van boekjes aan baby's en peuters is goed om te taalontwikkeling te stimuleren. Ze raken gewend aan boeken, leren luisteren naar je stem en goed kijken naar plaatjes. Als kinderen zelf kunnen lezen is het aan te raden om vaak naar de bieb te gaan en hen zelf boeken laten uitkiezen, passend bij hun belevingswereld en leeftijd. Uiteraard wordt dit vanuit school gestimuleerd, maar dat is niet genoeg. Het is heel goed om elke dag in een boek te lezen, samen met een ouder of alleen. En kinderen vinden dat ook echt leuk. Dat blijkt wel uit een activiteit die wij hier in het kader van de Kinderboekenweek georganiseerd hebben: de voorleesrondes. Leerlingen van de groepen vijf tot en met acht gaan voorlezen uit een zelfgekozen boek in de lagere groepen. De kinderen waren zo enthousiast dat ze zich bijna allemaal hebben opgegeven. Grandioos. Daarnaast gaan ze deze week ook aan de slag met het begrip meervoudige intelligentie en het boekenweekthema Sub Rosa, geheimen. Zo kunnen kinderen die woordslim zijn een geheimschrift maken. Vind je zelf dat je beeldslim bent, dan ga je misschien een geheim in een fles maken of een mooie kaft van een prentenboek schilderen. Lichaamslim? Dan kun je iets uitbeelden met je lichaam. Natuurslim, denkslim, zelfslim en mensenslim komen ook nog aan bod. Heel verrassend, want de kinderen kiezen zelf wat bij hen past.”

Ook groep vijf wacht op de komst van Bibi Dumon Tak. Hoe goed kennen ze haar werk? “Vorig jaar hebben we in de klas van juf Manon ‘Laika, tussen de sterren’ gelezen”, vertelde Maud. “Het is heel grappig. Ze schrijft altijd over dieren. Dat vind ik zo leuk.” Cyrill heeft ‘Bezem’ gelezen. “Het gaat over een hondje dat is afgehaald uit het asiel. Hij doet precies wat ie wil. Hij moet van alles leren, maar daar heeft hij soms helemaal geen zin in. Echt heel leuk.”

En dan is het zo ver…met veel gejuich wordt Bibi Dumon Tak ontvangen en mag ze op een prachtige rozentroon gaan zitten. Ze krijgt ook nog een prachtige bos rozen omdat ze de Zilveren Griffel heeft gewonnen. Alles is in het thema van de Kinderboekenweek Sub Rosa. Bibi begint te vertellen over haar hond, haar harige wekker, die ze deze ochtend betrapte terwijl hij op de nieuwe bank lag. “Wat doe je daar nu mee?”, vraagt ze aan de kinderen. “Leg er een deken onder”, is de coulante oplossing van de kids. Zelf dacht Bibi meer aan prikkeldraad of natte dweilen. Nee toch! Vervolgens verklapt ze dat haar hond eigenlijk de hond Bezem is uit het gelijknamige boek. Maar het baasje van Bezem is in het verhaal kaal, dat is ze dus zelf niet, wil ze even benadrukken. De kinderen lachen zich rot om haar boeiende vertelkunst en haar expressieve mimiek. Nadat Bibi heeft voorgelezen uit Bezem, pakt ze het bijzondere beestenboek. “Alle dieren in dit boek kunnen iets heel bijzonders. Iets dat niemand anders kan. Wie kan een beest noemen?” Heel wat vingers gaan omhoog. De gekko! “Ja, die kan zo met haar ogen draaien. Maar dat kan ik ook” En Bibi geeft een fantastische impressie van een gekko. Ze leest een stukje voor over de luiaard. Heel leuk, maar het favoriete dier uit Bibi’s Bijzondere Beestenboek is voor de kinderen toch wel de hengelvis. “En die leeft echt”, benadrukt Bibi. “In de diepzee, waar het pikkedonker is. Hij heeft een lange spriet voor zijn hoofd, een soort hengeltje, en daar hangt een lichtje aan. Andere vissen denken dat het er lekker veilig is. Denk maar aan jezelf, als je in een donker bos bent en de weg niet meer weet. Als je dan ergens een licht ziet branden, loop je daar heel snel naar toe. Die visjes zwemmen dus naar dat lampje van de hengelvis en wat doet die dan? Hap! Zo komt de hengelvis aan zijn eten.”

De kinderen willen weten of Bibi Dumon Tak altijd al schrijfster heeft willen zijn en of ze ook zoveel van dieren houdt, omdat ze er altijd over schrijft. “Nee, vroeger wilde ik helemaal geen schrijfster worden, maar dierenarts. Omdat ik zo ontzettend gek van dieren was. En vogelkenner, dat wilde ik ook worden. Nu ben ik toch schrijfster en schrijf ik het liefst over dieren.” Bibi Dumon Tak groeide op met twee schildpadden, poes Minoes, een kom vol guppies, paarden, een pony en teckel Tara. Daarnaast was ze voortdurend bezig met het redden van zieke vogels en geld inzamelen voor dieren in gevaar, zoals de walvissen. Veel later, na een studie Nederlands en allerlei bijdragen aan tijdschriften en reisgidsen, schreef ze haar eerste echte eigen boek over dieren: Het koeienboek. Ze kreeg er meteen een Zilveren Griffel voor. Ook ‘Wat een circus’ is vooral zo mooi door de portretten van de dieren en hun verzorgers, net als Rondreis om de wereld, dat ze samen met Marleen Felius maakte. Daarna volgden Bezem en Bibi’s bijzondere beestenboek.

Grappig is Bibi’s antwoord op de vraag van Carlijn, waar haar naam vandaan komt. “Mijn achternaam komt van mijn vader, dat is een lang verhaal. Maar Bibi is door mijn broertje verzonnen. Toen ik geboren was, noemde mijn moeder mij Margaretha Anna. Nou ja. Ik had een broertje van twee jaar oud en die was niet zo erg slim. Hij kon helemaal geen Margaretha Anna zeggen en ook niet eens fatsoenlijk ‘baby’. Hij zei altijd Bibi. En zo ben ik dus aan mijn naam gekomen, door mijn domme broer. Ik ben wel heel blij met mijn broer, hoor, want Bibi is een lekker gemakkelijke naam.” De laatste vraag die de kinderen kunnen stellen, luidt: “Lees je zelf ook graag boeken?” Natuurlijk. Bibi verklapt dat ze wel duizend boeken heeft gelezen. En dat moeten de kinderen natuurlijk ook gaan doen. Bibi Dumon Tak geeft alle kinderen een handtekening op een mooie boekenlegger en moet dan weer verder, naar een andere basisschool in Valkenburg. De kinderen van de Duizendpoot blijven achter met een onuitwisbare indruk van een heel beroemde schrijfster en een heel bijzondere vrouw: Bibi Dumon Tak.

Alle plaatsen - Beroep: huisvrouw
Woonplaats: Geleen
Leeftijd: 44
Politieke partij: GroenLinks
Sinds wanneer in de politiek: 2006

Uitkeringsgerechtigden in de gemeente Sittard-Geleen zullen binnenkort moeten participeren in de maatschappij en ‘werk’ verrichten. Goed nieuws?

”Werk is een belangrijk item. Maar niet onderschat moet worden hoe belangrijk het andere werk zoals vrijwilligerswerk, mantelzorg of zorg voor kinderen is. GroenLinks wil bevorderen dat iedereen zijn of haar capaciteiten kan inzetten voor de samenleving en ter bevordering van het eigen welzijn. Het is goed nieuws om te lezen dat Sittard-Geleen ook voor tot nu toe kansloze uitkeringsgerechtigden een extra inspanning gaat doen. Voor mensen die jarenlang aangewezen zijn geweest op de bijstand is daarbij goede begeleiding naar betaalde arbeid voor nodig. Het plan om in dertig maanden stap voor stap toe te groeien naar kans op een baan is zeker de moeite waard. Er zijn echter mensen met zodanige gezondheidsproblemen, laaggeletterden of hoge leeftijd dat betaald werk er niet in zit. En dan is sociaal actief zijn zeker ook een nuttige bijdrage.”



In het kader van het generaal pardon is de gemeente verplicht om huisvesting te creëren voor de nieuwkomers. Weet u hoe het hiermee staat in Sittard-Geleen? Is de gemeente op de juiste weg of zijn bijvoorbeeld de wooncoöperaties er nog nauwelijks mee bezig.

”De asielzoekergezinnen die onder de pardonregeling vallen hebben extra zorg nodig. Veel van deze gezinnen hebben jarenlang in kleine ruimten in grote onzekerheid geleefd. Ze kampen vaak met fysieke en geestelijke gezondheidsklachten. In Sittard-Geleen zullen zo’n honderd mensen door het generaal pardon een verblijfsvergunning krijgen. We moeten ons voor deze nieuwkomers inzetten. Ze kunnen op termijn door arbeid veel voor onze samenleving betekenen. Huisvesting is daarbij zeker een belangrijk thema. De gemeente is daar samen met de woningbouwverenigingen mee aan de slag. GroenLinks zal kritisch volgen of de nieuwkomers ook hun verdiende woonplek krijgen. Bij nieuwbouwplannen zegt GroenLinks steeds: niet alleen dure koopwoningen bouwen, maar ook oog blijven houden voor betaalbare woningen voor mensen met een kleine beurs.”



Steeds meer starters en ouders met kinderen slagen er niet in hun rekening te betalen. Bent u bekend met dit probleem en is er een oorzaak en eventuele oplossing aan te wijzen?

”Sinds de invoering van de euro is alles duurder. En de eerste drie kabinetten Balkenende hebben ertoe bijgedragen dat mensen met een laag inkomen er netto op achteruit zijn gegaan. Hogere ziektekosten, minder huurtoeslag en duurdere kosten voor dagelijkse dingen. Ik ervaar in contacten met ouderen en gezinnen met kinderen dat er nog steeds stille armoede is. Gelukkig heeft de nieuwe regering meer oog voor de armoede. Staatssecretaris Aboutaleb geeft gemeenten nu meer ruimte om armoede te bestrijden. Onze GroenLinks wethouder is al maanden samen met alle betrokken mensen en instanties bezig om ons lokale armoedebeleid te versterken. In december komt dat plan in de gemeenteraad. GroenLinks zet zich in om armoede als sociaal onrecht te bestrijden.”



Stelling: ‘Het integratiebeleid voor jonge allochtonen in Sittard-Geleen is uitstekend op orde’. Bent u het hiermee eens of niet?

“Zover ik weet is er geen integratiebeleid voor jonge allochtonen, binnenkort komt er een jongerenbeleid dat bedoeld is voor alle jongeren. Het neemt niet weg dat ik van mening ben, dat er voor jonge allochtonen wel extra zorg in dat beleid kan worden opgenomen. De jongeren zijn weliswaar hier geboren en getogen, met medeleerlingen naar school gegaan, maar genoten thuis toch vaak een andere opvoeding. Er komt een nieuw beleid voor alle allochtonen op het gebied van participatie, integratie en tolerantie. Ik heb hier hoge verwachtingen van. Allochtone jongeren en hun gezinnen hebben zeker aanvullende aandacht nodig en de gemeente kan daarbij steun organiseren.”



Op veel plekken in het land zorgen vroegtijdige schoolverlaters voor problemen in allerlei facetten. Gelukkig geldt dit niet voor onze gemeente. Of toch?

”GroenLinks wil dat geen enkele jongere meer van school komt zonder startkwalificatie. Vroegtijdige schoolverlaters zonder diploma raken sneller in problemen en zorgen ook vaker voor overlast. Ook in Sittard-Geleen. Daarom is het goed dat wethouder Van Rijswijk met een actieplan bezig is onder de naam ‘Jong zijn in Sittard-Geleen’. Afgelopen maand is er met veel jongeren gesproken. In dat actieplan is een van de aandachtspunten om samen met de scholen vroegtijdig schoolverlaten te voorkomen. Praktijkonderwijs en leerwerk vormen kunnen voorkomen dat jongeren zonder voldoende bagage van school gaan.”



Wilt u voor de vele lezers van de rubriek Politiek Podium in de ‘glazen bol’ kijken en beknopt weergeven wat uw partij GroenLinks over pakweg vijf jaar voor Sittard-Geleen zal hebben betekend?

”Voor mij is GroenLinks een partij voor íedereen. Dat wil ik als raadslid ook uitdragen. Ik wil bevorderen dat GroenLinks herkenbaar en bereikbaar is voor iedereen. Mijn ervaring als allochtone vrouw zet ik in om juist participatie van deze doelgroep in de stad te bevorderen en ik hoop dat over vijf jaar daar ook resultaten van zichtbaar zijn. Nu GroenLinks een stevige positie heeft in de raad en het college kunnen we laten zien dat de leus ‘Sociaal, groen en tolerant’ ook in daden zichtbaar worden. Stappen zijn al gezet maar er is zeker ook nog veel te doen en daar wil ik graag mijn steentje aan bijdragen. De stad op orde, de burger centraal en iedereen telt mee.”

Alle plaatsen - Op 20 januari is voor de achtste keer de finale van het Kinger Vastelaovend Leedjesfestival. In welke stad dat gebeuren gaat is nog niet bekend. Op de woensdagen 14 en 21 november zijn de regionale voorronden, waarin de jonge deelnemers tot het uiterste van hun kunnen gaan om zich te kwalificeren voor de finale. Aan de finale doen elf inzendingen mee.
Alle kinderen van de basisscholen kunnen meedoen: met de hele klas, een groepje of solo. De liedjes moeten nieuw zijn, zowel de tekst als de melodie. Lukt het componeren niet alleen, dan mag je best hulp van deskundigen inroepen. Ook kun je via school bij de Stichting KVL om begeleiding vragen. Samen met het Huis voor de Kunsten heeft de stichting een lesbrief voor scholen samengesteld waarin staat hoe je een liedje kunt componeren. Van de finaleliedjes wordt een cd gemaakt. De Kinjerkraom maakt opnamen die op L1 worden uitgezonden.

Stuur het liedje vóór 26 oktober naar Angélique Verkennis-Heltzel, Chaineuxstraat 3, 6461 HX Kerkrade, email: angelique.heltzel@hetnet.nl. Website: www.kvl-limburg.nl De tekst liefst digitaal en een eenvoudige opname van de zang voor de begeleiding voor de live te zingen voorronde. De begeleiding mag bij de voorronde ook live zijn.

Alle plaatsen -
Meestal probeer ik mijn columns luchtig en vrolijk te houden. Dat gaat nu even niet. Toen ik Spikey kreeg, was hij een klein wit mormeltje met bruine vlekjes. Op zijn neusje zaten nog puppy roze vlekjes. Als typisch Engels Bulldogje was het een klein gedrongen rimpelventje. Ik zie hem nog voor me, uitglijdend op de laminaat, knabbelend op een zijkant van de kast en vrolijk rennend door de eerste sneeuw die hij zag.
Bijna vijf jaar geleden werd ik verliefd op dit mannetje met zijn platte snuit, menselijke bruine oogjes en rimpelneus. Hij leek best veel op een mens, niet alleen wat snurken betreft, maar ook wat scheten en boertjes laten betreft was hij in vele opzichten net zo volleerd als veel mensen.
Met Spikey maakte ik de afgelopen jaren heel wat mee. Ontelbare wandelingen, puppycursus om hem gehoorzaam te maken, talloze tripjes door de regen en hagel om hem zindelijk te maken.
Gooien met een stok, dat vond hij geweldig. Hij rende er dan enthousiast achter aan, vond hem meestal niet en soms wel terug, waarna hij de stok ter plekke in tweeën brak en triomfantelijk weer verder rende. Dat terug brengen van de stok heeft hij nooit helemaal begrepen. Als ik niet snel genoeg een stok voor hem vond, sprong hij gewoon in een struik en brak er eigenhandig een tak van af. Zo makkelijk was hij wel.
Spikey was geen lastige hond. Hij jankte niet gauw, en als hij het wel deed, wist je ook meteen dat er echt iets pijn deed. Hij at goed, dronk goed, luisterde goed. Hij ging heel relaxt door het leven, kon het met iedereen wel vinden. Hij liet zich rustig besnuffelen door langskomende viervoeters, zonder een kik te geven. Ook de katten waar Spikey in de loop der jaren mee samenwoonde, waren gek op hem. Hij werd door hen dankbaar gebruikt als warm kussentje om tegen aan te liggen. Spikey kreeg je niet gauw gek, of boos. Want een echte bulldog is de rust zelve. Daar kunnen veel mensen nog iets van leren tegenwoordig.
In de afgelopen vijf jaar heb ik geleerd hoe ontzettend je je kunt hechten aan zo’n diertje. Je kan hem al je verhalen vertellen, je hart bij hem uitstorten; hij houdt onvoorwaardelijk van je, heeft geduld met je, en behandelt je altijd met liefde en respect.
Het was dan ook een heel verdrietig moment, toen we hem afgelopen vrijdag hebben moeten laten inslapen. Spikey was de oude Spikey al een tijd niet meer. Hij was ziek, en niet zo’n beetje.
Hoe hard ik ook altijd geroepen heb dat ik een dier nooit zou laten lijden, toen het moment daar was dat ik de knoop door moest hakken, viel dat zwaarder dan ik ooit had gedacht.
In alle rust is Spikey in zijn mandje, op zijn dekentje ingeslapen. Hij snurkte nog twee keer heel diep, waarna hij rustig van ons heen ging. We zullen hem heel erg missen.